درختِ خنجر و خاطره

به پیش روی من تا چشم یاری میکند دریاست

چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست

در این ساحل که من افتاده ام خاموش

غمم دریاست دلم تنهاست

خروش موج با من میکند نجوا:

که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت

مرا آن دل که بر دریا زنم نیست...

                                                                        " فریدون مشیری "

نوشته شده توسط Composer در دوشنبه بیست و دوم آبان 1385 ساعت 10:38 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

                                                        همین بس که در رهگذار وجود 

                                                         کسی را جز خود نگریانده ام

                                                                " فریدون مشیری "

نوشته شده توسط Composer در چهارشنبه سوم آبان 1385 ساعت 10:21 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت